jojannekeinangola.punt.nl
Pedido: Groot verzoek
Arnaldo probeert er luchtig over te doen: “Mijn laatste minuten vrijheid” zegt hij, met een zenuwachtig lachje. De zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd geven zijn nerveuze blik extra intensiteit. We hebben onze mooiste kleren aan en treffen op de hoek van de markt de laatste voorbereidingen. Het wachten is op de witte zakdoek waar de brief in verwikkeld moet worden. De brief waarin Arnaldo de familie van zijn vriendin belooft dat hij goed voor haar zal zorgen, om dat te bewijzen stopt hij er $500 bij. Arnaldo´s oom komt de zakdoek brengen, maar staat vast in het verkeer. Arnaldo maakt zich grote zorgen over de boete die hij moet betalen als ze te laat bij het huis van zijn vriendin aankomen. De spanning is voelbaar en wij prijzen ons gelukkig dat we erbij mogen zijn.
 
 
 
We hebben onlangs onze eerste pedido gevierd. Ik keek er erg naar uit, want ik heb me herhaaldelijk laten vertellen dat de pedido voor Angolezen het belangrijkste feest is, belangrijker nog dan het huwelijk. De pedido is het moment waarop de beide families van het toekomstig bruidspaar een trouwdatum prikken. Mits de familie van de vrouw de toekomstige echtgenoot heeft goedgekeurd en tevreden is met de kado´s die door zijn familie zijn aangeboden. De onderhandelingen zijn een serieuze zaak. We hadden met Arnaldo al wel gesproken over het lijstje eisen van de familie van zijn vriendin (Jolanda), maar ik had me niet gerealiseerd hoe belangrijk het was.  
 
Als we het huis van Jolanda´s familie binnenstappen, zoenen we de familieleden van haar zijde die al aanwezig zijn. Als we gaan zitten valt er een stilte. Ik heb geen idee wat er gaat gebeuren, dus kijk wat om me heen. Dan klapt Jolanda´s opa in drie keer in zijn handen en iedereen volgt hem. “We klappen in onze handen om de aandacht te vragen. Dat is onze cultuur. De cultuur van de Bakongo. Het is belangrijk dat onze jeugd zijn cultuur niet vergeet”.  
 
Het mooiste daaraan vond ik dat de oude culturele gewoonte gebruikt werd om ons te informeren over iets wat nog net geen cultuur genoemd kan worden, maar wel minstens zo belangrijk is in het dagelijks leven: files. De vader van de bruid stond nog vast in de file en de onderhandelingen moesten dus nog even uitgesteld worden.  
 
Als iedereen binnen is, wordt het gesprek officieel geopend. De witte zakdoek met de brief wordt overhandigd en geopend en het geld wordt geteld.  Arthur helpt vervolgens met het binnendragen van de kado´s. In het midden van de cirkel worden tien kratten bier neergezet en tien treetjes frisdrank, 1 doos compal vruchtensap, 2 flessen champagne, 1 fles wiskey, 1 fles amarula, 1 paar schoenen, 1 herenpak, 2 panos en 2 damesbloezen.  
 
Tot mijn verbazing worden alle kado’s aan een grondige inspectie onderworpen. De schoenen worden onmiddellijk de grond in gestampt. De kwaliteit is ver onder de maat, aldus de vader van de bruid. Hij hoeft zulke schoenen niet. De panos, de lappen stof, zijn de familie ook onwaardig. De moeder van de bruid wilde Wax Holandais. En de lappen die Arnaldo meebracht komen niet uit Holland, maar uit Cabinda. Er wordt wat heen en weer geroepen tussen de twee families totdat de familie van Jolanda zich terugtrekt om te bespreken of ze akkoord gaan en er datum voor het huwelijk geprikt kan worden. Jolanda heeft zich nog altijd niet laten zien en ik vraag me af of ze kan horen wat er hier door haar familie wordt besproken.  
 
Het begint lang te duren. Arnaldo zit met zijn armen over elkaar en mompelt af en toe dat ze duidelijker hadden moeten zijn op hun wensenlijst.” Zijn het laarzen?” vraagt íe me. “Nee, het zijn schoenen” antwoord ik. Hij knikt me toe, “Het zijn schoenen!”.  
 
We proberen te analyseren welke kant het gesprek op gaat. We lachen nog wat om de onredelijke vraag voor Wax Holandais en grappen dat een Nederlands stel toch veel beter is dan een stukje Nederlandse stof. Onze kant van de familie is het erover eens dat Jolanda’s familie duidelijker hadden moeten zijn op het lijstje. Als ze kwaliteitsschoenen wilden, hadden ze dat zo op moeten schrijven. Als de familie terugkeert wordt al snel duidelijk dat ze het huwelijk zullen accepteren, maar er wordt nog wel nadruk gelegd op het feit dat Arnaldo “via het raam is binnengekomen”, in plaats van via de voordeur. Arnaldo heeft zijn vriendin namelijk al zwanger gemaakt. En die zwangerschap wordt dat ook de inzet voor de onderhandelingen over de trouwdatum. 
 
Jolanda’s familie wil dat ze binnen drie maanden trouwen, nog voordat de baby geboren is. Ik weet dat Jolanda en Arnaldo zelf liever wachten tot na de geboorte, maar zij hebben in deze onderhandelingen niets te zeggen. De oom van Arnoldo geeft een tegenvoorstel: het huwelijk zal over 1 jaar plaatsvinden. Gehoon en gelach is het antwoord. Een jaar wachten is geen optie. De reden daarvoor wordt uitgelegd door Jolanda’s vader en de broer van haar opa.  
 
“Ik zat in dezelfde situatie als Arnaldo nu,” begint de broer van Jolanda’s opa. “ik had een meisje zwanger gemaakt en deed een pedido. De families besloten dat we een jaar na de pedido zouden trouwen, maar voordat het zover was had ik al weer twee andere meisjes zwanger gemaakt. Ik ben uiteindelijk met de tweede getrouwd”. Jolanda’s vader is met zijn familie aanwezig bij de pedido en hoeft dus bijna niets meer uit te leggen. Hij is nooit getrouwd met Jolanda’s moeder. Hij verduidelijkt de zaak nog even door te zeggen: “Als Arnaldo straks de dochter van een generaal bezwangert, heeft hij feitelijk geen keus meer, dan zal hij met dát meisje trouwen en niet met onze dochter”. Arnaldo zit naast me op fluistertoon te briesen. “Hoe kunnen ze dat zeggen? Ik hou van haar, ik zou dat nooit doen. Wat denken ze wel?”
 
Terwijl er achteraf om gelachen werd, was de spanning tastbaar. Ik was gelukkig dat ik dit bijzondere moment mee mocht maken, maar merkte dat ik niet langer alleen als observant mee wilde doen. Ik had de neiging om mijn vriend te beschermen, om uit te leggen dat Arnaldo een van de liefste jongens is die ik ken. Een rechtvaardig mens die het verdient met respect behandelt te worden. Maar voor ik dat kan doen, wordt de spanning verbroken door een akkoord over de trouwdatum.  
 
Jolanda wordt binnengeleid door haar moeder. Er wordt geklapt. Ze wordt neergezet in de lege stoel naast Arnaldo en vrijwel onmiddellijk begint de familie te roepen om een zoen. Ze hebben elkaar nog niet aangekeken en er zijn geen glimlachen te ontdekken, maar ze staan braaf op en onder luid gejuich wisselen ze een tongzoen uit. 
 
Als we bij de feestlocatie zijn aangekomen is alle spanning verdwenen. We eten, we drinken, we dansen. En we laten ons meesleuren in de romantiek, want het grote verzoek is een groot feest geworden!
 
 
 
 
 
 
 
 

Reacties

manon de Groot op 15-04-2009 12:23
Hey
 
Ik ben een tweedejaars studente aan het K.H.B.O. in Brugge en voor het vak sociologie en Antropologie schrijf ik een paper over Angola.
 
Kun jij mij miss nog info geven over de volgende onderdelen.
 

- Kent het land vroedvrouwen?

 

§ Zo ja: zijn het professionele vroedvrouwen? Welke opleiding? …

 

§ Zo nee: wie volgt er dan de zwangere vrouwen op?, wie begeleidt de bevalling?…

 

- Tradities i.v.m. zwangerschap, geboorte, …

 

- Wat met infertiliteit?

 

- Zijn er projecten in het land die de situatie van moeder en kind ondersteunen?

 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl